Klasztor w Opatowie

Historia pierwszego kościoła w Opatowie sięga 1040 roku. W tym bowiem roku biskup krakowski Racheli, z pochodzenia Włoch, za panowania Kazimierza Mnicha, w lasach nad rzeką Łukawką (dzisiejsza Opatówka) wzniósł kościół drewniany, przy którym z okolicznych wsi utworzył parafię. Poświęcił go Polak bp Lambert Zula. W 100 lat później około 1140 roku Piotr Dunin, hrabia na Skrzyninie, przybył do Polski, za panowania Bolesława Krzywoustego, na miejscu drewnianego kościoła wzniósł nowy kościół z ciosu. Jakie były losy tego kościoła - nie wiadomo. Dochowała się tylko informacja, że w 1326 roku pełnił funkcję parafii dla okolicznych mieszkańców.
Fundację klasztoru OO. Bernardynów w Opatowie zapoczątkował w 1467r. bp lubuski Krzysztof Fryderyk. Właścicielami miasta Opatowa z okręgiem byli na podstawie przywileju Henryka Brodatego z 1237r. biskupi Lubosza. Oddał on bernardynom kościół parafialny Wniebowzięcia NMP, położony na przedmieściu Opatowa, zwanym Żmigród. Poważną rolę w inspirowaniu i organizowaniu darowizny na rzecz bernardynów miał sekretarz króla Kazimierza Jagielończyka Jana Tarło, który "przyjąwszy habit zakonny, cnotliwego i czynnego życia dokonał na górze Syjon w Jerozolimie dnia 20 czerwca 1489 roku". Bernardyni opatowscy od poczatku cieszyli się poparciem i sympatią nie tylko ze strony króla Kazimierza Jagielończyka i bpa krakowskiego Jana Rzeszowskiego, ale również mieszkańców miasta i okolicznej szlachty, zwłaszcza wojewody krakowskiego Dziersława z Rytwian i jego brata Jana z Rytwian, kasztelana sandomierskiego, a zarazem marszałka koronnego.